Shirley Vrij

“Je krijgt er andermans zorgen, maar ook een grote familie bij.”

Shirley Vrij

Vanaf haar zestiende had Shirley Vrij (1971) geen zin meer in school, ze wilde gewoon werken. Hard werken. Jarenlang werkte ze op verschillende plekken in de horeca en de catering en volgde een koksopleiding. Maar door een aantal allergische aanvallen en chronisch eczeem kwam Shirley thuis te zitten. “Niks voor mij om stil te zitten.”
Ze gooide het over een andere boeg en schreef zich in bij de Kamer van Koophandel voor een plek op de Haagse markt. Dat leek goed te gaan, maar iedere dag stond ze in de file en ook dit werk verergerde haar eczeem. Nu was het een nikkelallergie, veroorzaakt door het aanraken van kleerhangers en muntgeld. Doodmoe van al deze ervaringen is Shirley maar wat blij in haar huidige rol. “Ik werk bij BuurtWerkKamer De Klop in Utrecht-Overvecht en ik ben oké,” zegt ze.

Ze is hier binnengelopen en nooit meer weggegaan. Ze raakte in gesprek met een van de initiatiefnemers van de voorloper van BuurtWerkKamer De Klop. En van het een kwam het ander. Kluswerk vindt Shirley leuk. Ze is geen kantoortype, maar dat is haar collega Els van der Zwet des te meer. Ze kunnen het goed vinden met elkaar. “We vullen elkaar aan en zitten op één lijn.” en vormen samen een geweldig team. Shirley doet het beheer en Els het kantoor en iedere dag is het gezellig en druk in De Klop.

De oma van Shirley beheerde vroeger een clubhuis in Zuilen. Het was gezellig en vaak zaten ze er met een groep meiden te praten en thee te drinken. Haar oma organiseerde van alles, zoals knutselmiddagen, carnaval en disco’s. De eerste activiteit die Shirley in BuurtWerkKamer De Klop lanceerde was een meidenclub. Juist voor tienermeiden is het belangrijk om erbij te horen. Samen met de stagiaires organiseerde ze iedere week een leuke middag voor 10-20 meiden uit de buurt. Maar het zijn vooral de alleenstaande ouderen uit de wijk die niet meer zonder BuurtWerkKamer De Klop kunnen. Ze komen er dagelijks voor een praatje of een spelletje en iedere dag kunnen ze aanschuiven voor de lunch. Vaak mankeren ze van alles en is het belangrijk om hun afspraken en medicijngebruik in de gaten te houden. Alles staat genoteerd in de agenda van De Klop. Ze bellen de bewoners op om hen aan dat soort dingen te herinneren. “Je krijgt er andermans zorgen, maar ook een grote familie bij. Wat wij hier doen kunnen andere instanties niet doen voor hun cliënten.”

Shirley werkt met behoud van een bijstandsuitkering. Ze hoopt dat er in de toekomst een contract voor haar in zit. Maar voorlopig is ze blij met dit leven. Haar eczeem is rustig en ze heeft geleerd dat ze ondanks haar beperkingen ook buiten de horeca nog veel kan betekenen.

Tekst: AnneMarie Tiebosch
Foto: Jonna Bruins

Terug naar alle verhalen.